1/2
  • Ariën Rasmijn

3 juli


Naar aanleiding van alweer een aantal veroordelingen vanwege seksueel misbruik van kleine kinderen waar schamele straffen voor werden uitgedeeld, werd voor aanstaande vrijdag een protestdemonstratie aangekondigd. De zoveelste, dacht ik nog. Ik had het mis.


Deze keer is het echt anders. Deze keer heeft iedereen het door, dat het zo niet langer kan. Deze keer zijn de tongen echt losgekomen. Het begon met een testimonial op sociale media, waarna een andere volgde en daarna weer een andere. Al gauw werd het een stortvloed van verhalen en anekdotes van vaak ook jonge mensen over hoe zij als kind of jongere door iemand in hun omgeving werden misbruikt. Er vielen namen en er werden foto’s gepost. Hopmannen, sporters, mensen in het onderwijs, vaders, ooms, buren, nieuwe partners van moeders. Vicente Kelly. God weet wie nog meer gaat volgen.


De verhalen zijn rauw, het hele gebeuren heeft iets van een collectieve therapiesessie en dat betekent dat het soms rommelig is en uit de bocht vliegt. De angst en de schaamte zijn door de stortvloed afgebrokkeld en nu wordt de omvang en de diepte van onze nationale tragedie pas echt duidelijk. Als je er lang genoeg naar durft te kijken, dan zie een glimps van de enorme omvang van de schade die mensen hebben opgelopen. Ontucht, misbruik en incest hebben diepe wortels op Aruba. Hele familiestructuren zijn gebouwd op pijn. Geen wonder dat wij voor een groot deel zo’n wantrouwend en gesloten, en tegelijkertijd ook mak volk zijn. Zoveel mensen die niet sterk genoeg zijn om de wereld te veroveren én hun trauma mee te torsen.


Wat natuurlijk ook opvalt in de verhalen en posts zijn de woede, machteloosheid en diepe haat die overeind zijn gebleven. Kinderen van toen werden voor altijd beschadigd en volwassenen van nu die vaak met moeite functioneren worden vaak nog altijd niet geloofd of serieus genomen.


Laat dit alsjeblieft hun moment zijn. Sta stil, lees, luister. Toon respect. Besef dat dit ook met jou had kunnen gebeuren. Vraag jezelf af hoe vaak jij als kind toen en jouw eigen kinderen nu niet door het oog van de naald zijn gekropen zonder het zelf door te hebben. Je hoefde immers maar een keer bij  de verkeerde terecht zijn gekomen of in huis te hebben gehad. Besef daarom ook dat open gesprekken over dit onderwerp, zoals nu eindelijk plaatsvinden, de manier is om dit aan te pakken, hoe messy het ook kan zijn.


Wetgeving en hogere straffen zijn nodig, maar praten erover maakt kinderen en families bewust van de gevaren en maakt van het onderwerp een prioriteit, zodat ook de opvang van slachtoffers en de effectieve vervolging van plegers eindelijk goed worden geregeld aan de hand van versterking van het KJZP, aanschaf en snel gebruik van rapekits, meer vertrouwensartsen en investering in sociaal werk op scholen. Zonder al deze dingen zijn de hogere straffen niets meer dan een aflaat voor onze apathie. En die is gelukkig nu weg. Richi Danies gaf nooit op. Lisette Gomes was altijd daar. Doe het ook voor hen. Pas goed op elkaar op 3 juli.

Abona na nos newsletter

  • White Facebook Icon