Abona na nos newsletter

  • White Facebook Icon

1/2
  • Ariën Rasmijn

Het oude infuus

Bijgewerkt: feb 23



Er is weer eens te vroeg gejuicht. De onderhandelingen over de voorwaarden voor het vertrek van Citgo zijn nog altijd gaande en dus heeft de regering ‘de sleutel’ van de raffinaderij waar ze nog zo over stonden te roepen nog steeds niet in handen. Je begint je bijna af te vragen of het toch niet gewoon verstandiger zou zijn geweest te wachten tot de deadline in het contract van oktober dit jaar. Onlangs stond er een artikel in de New York Times over hoe het regime van Nicolas Maduro stilletjes de teugels van de oliefaciliteiten van het inmiddels compleet verrotte PdVSA aan buitenlandse partners zoals Conoco-Phillips en Rosneft aan het overdragen is om de oude maquina petrolera alsnog weer aan het draaien te krijgen. Complete heiligschennis natuurlijk van het gedachtegoed van El Comandante Eterno en ook diep pervers dat op deze manier het Westen een duister narcoregime in het zadel houdt (Conoco-Phillips krijgt van diezelfde zogenaamd strenge Amerikaanse autoriteiten vrijstelling na vrijstelling om daar te kunnen werken ondanks de sancties met als argument: ‘Als zij het niet doen dan doet een ander het’, maar het niet kunnen doen, zijn er hierdoor opeens wel nieuwe perspectieven verschenen voor de upgrader in San Nicolas? De kans is namelijk groot dat wie ook controle over de Venezolaanse olie krijgt, interesse gaat krijgen in de upgrader hier, om tal van praktische redenen. Gezien de huidige situatie in Venezuela is het vooralsnog voordeliger om de zware Orinoco-prut hier te upgraden dan in het land zelf. Maar zo’n oplossing, hoe aantrekkelijk het nu ook lijkt en hoe hard Aruba nu geld nodig heeft, zou maar kortstondig zijn. In het artikel van de Times wordt ook gewezen op een wereldwijd gestaag dalende vraag naar zware olieproducten. De wind is echt gaan draaien en duurzaam is nu het devies. Bovendien lijkt het nog harder achteruit te gaan met de staat van de oude raffinaderij. Niemand weet precies hoe slecht, want Citgo heeft geen evaluatieteam op het terrein toegelaten. De vraag lijkt ook te worden wie van de inmiddels meer dan 25 gegadigden geld, tijd en zin zal hebben om in te stappen. Premier Wever-Croes lijkt inmiddels de deur weer op een kier te willen zetten voor een definitief afscheid van de raffinaderij en andere opties voor gebruik van het terrein en nieuwe economische ontwikkelingen. De tijd nadert om de knoop definitief door te hakken. Gaan we voor nieuw ondernemerschap en kiezen we echt voor de toekomst of leggen we onze arm weer aan het oude infuus dat inmiddels op elk moment weer kan vastlopen? Dit is zo’n moment waarop echt nalatenschap wordt gemaakt. De vraag is of deze regering dit moment ook durft aan te grijpen, ondanks de verleiding dit niet te doen.