1/2
  • Ariën Rasmijn

Het tegenovergestelde van moed


De scholen gaan maandag weer open. Ze gingen dicht omdat ook kinderen het virus kunnen overdragen en dus ook naar huis brengen naar hun ouders, die dan weer anderen kunnen besmetten. Nu is de stelling dat kinderen elkaar nauwelijks echt ziek kunnen maken en dat we niet in angst moeten leven voor Covid-19. Logica in tijden van oorlog is nou eenmaal geen logica meer. We staan te popelen om weer toeristen te ontvangen die het virus kunnen importeren. “Het gaat er niet om of er een besmetting plaatsvindt, maar hoe je ermee omgaat”, concludeerde Sharline immer zo droog gisteravond. Meer mensen zullen ziek worden wanneer we de economie en de grenzen weer opengooien, maar waar het eerst ging om verspreiding tegen te gaan en de kwetsbaren en de ic-capaciteit (we klapten nog zo hard eergisteravond, weet je nog) te beschermen is het devies nu ‘get over it’. Dat is niet voor niets. We staan namelijk economisch letterlijk aan de rand van de afgrond en er moeten keiharde keuzes gemaakt worden. We krijgen weliswaar renteloze leningen van Nederland en die houden onder andere de AZV nog heel even op de been, maar het is bij lange na niet genoeg en het lijkt erop dat het ook bij die sympathieke bijdragen zal blijven. Want sinds werd aangekondigd dat er ook aanvragen naar andere fondsen in de EU en de VS zijn uitgestuurd hebben we daar niets meer van vernomen. En ondertussen houdt de Centrale Bank angstvallig al onze cash op het eiland. Geld sturen of zelfs een aankoop doen online gaat opeens niet meer. 

Het moge duidelijk zijn, het is buigen of barsten en dus kiezen we voor buigen. Zolang de deviezenstroom maar weer op gang komt. Gebeurt dit niet gauw dan klapt de boel nog harder dicht dan de long van een coronapatiënt bij zijn laatste adem. Dan nemen we maar meer risico, want langer wachten kunnen we simpelweg niet betalen. Je moet op een gegeven moment je limieten erkennen en je risico’s berekenen wanneer je bij deze Russische roulettetafel aanschuift, je ogen sluiten en hopen op een klik in plaats van een klap. En je moet harde keuzes maken. Maar die keuzes moet je ook volledig kenbaar maken en verantwoorden. Maar wat we steeds te horen krijgen zijn dezelfde recap en sussende woorden. Alsof we kinderen zijn, of nog erger, alsof het verkiezingstijd is. We hebben het goed gedaan! We begrijpen de zorgen over het weer opengooien van alles, maar we moeten nu dus moed tonen. Maar met dat advies en verder alleen maar PR voor jezelf en gesus leg je de verantwoordelijkheid bij de ander neer, geef je zelf niet het goede voorbeeld en toon je juist het tegenovergestelde van moed. Dat was tot voor kort wel anders. 

Het tegenovergestelde van moed geeft ook ruimte aan de stinkende onderbuik van xenofobie. Het is niet genoeg dat mensen slecht worden bejegend wanneer ze geld via Western Union naar hun familie willen sturen. Nu worden ook vergaande aanpassingen overwogen, daar waar de zondebokken steevast door de luiaards worden aangepakt, namelijk het vreemdelingenbeleid. Maar ook daar is er geen sprake van open discussie. Nee, Rona Coster moest in haar column openbaren dat het zomaar zou kunnen dat je na een, twee of zelfs drie gehonoreerde werkvergunningsaanvragen plots geweigerd kan worden en dus terug mag naar je land van herkomst. Er is niet genoeg Fase voor iedereen en er heerst nu een sentiment van ‘eigen volk eerst’. Ik hoor van charitatieve instellingen dat ze liever niet te koop lopen met dat ze illegalen die verdomme honger lijden ook aan een boterham helpen. “Want dan krijgen we weer een mevrouw over de vloer die gaat lopen schreeuwen dat we alleen Arubianonan moeten helpen.” En dat terwijl we bij uitstek een land van immigranten zijn, het ultieme voorbeeld van een prachtige vuilnisbakkenras met achternamen uit alle windstreken. 

Zelf ben ik getrouwd met een Duitse en sinds dit ter sprake is gekomen een paar dagen geleden praten we serieus over emigreren naar haar stad, Berlijn. De ironie is dat zij – net als ik overigens – actief deelneemt aan een van de twintig taskforces waarin wordt nagedacht over wederopbouw van dit land dat zij heeft heeft omarmd en haar – en dus ook mij – straks anytime als oud vuil eruit zou kunnen schoppen. En dat terwijl migranten de ruggengraat van onze economie zijn en dit land talenten zoals zij en andere hoogopgeleide en doorgewinterde professionals keihard nodig heeft, of ze nou landskinderen zijn of niet. Maar goed, dit soort dingen gebeurt altijd in tijden van oorlog. Xenofobie viert hoogtij en kinderen worden constant met het badwater weggegooid. Ik ga maar alvast beginnen aan een cursus Duits. 

Ad SETAR Complete 60+.gif

Abona na nos newsletter

  • White Facebook Icon