1/2
  • Ariën Rasmijn

Over de grens


Terwijl iedereen bezig was met andere dingen stemde het parlement eergisteren unaniem voor een fikse wijziging van de bevoegdheden van de Veiligheidsdienst Aruba (VDA). Dat gebeurde in een openbare zitting die ook werd gedeeld op de Facebookpagina van de regering, dus helemaal achter onze rug gebeurde het niet. Wel ging het debat helemaal nergens over. Useful idiot Edgard Vrolijk mocht als bliksemafleider pleiten voor het verwijderen van de Statenvoorzitter uit de toezichtscommissie van de VDA, omdat in theorie iemand als Paul Croes of Benny Sevinger via die weg in die club terecht zou kunnen komen. Een beetje ver gezocht, maar niet geheel ondenkbaar. Maar vooral ook, totaal niet ter zake. Maar wat het meest tegen de borst stuit is dat alle aanwezige Statenleden voor hebben gestemd. Zij hebben dus blijkbaar geen probleem met het vogelvrij kunnen verklaren van leden van de pers en de advocatuur.


De VDA is een instelling die bewust de luwte opzoekt. Het werk dat ze doen vraagt daar ook om. Maar als je kijkt naar de tekst van de wetswijziging dan moet je je wel afvragen in hoeverre deze nieuwe bevoegdheden bepaalde vitale rechten van burgers en organisaties en onze rechtstaat kunnen aantasten en of dat ook die prijs waard is. Zo kunnen, weliswaar alleen met fiat van de rechter, bronnen van journalisten en vertrouwelijke uitwisselingen tussen advocaten en cliënten worden opgevraagd. Ook kunnen personen – ook buiten de VDA – worden ingezet om desnoods onder valse identiteit informatie en gegevens in te winnen en als dat inhoudt dat er een misdrijf moet worden gepleegd om dat doel te bereiken, dan is het OK. Het hacken van computers en netwerken, ook van derden die verder niks met de zaak te maken hebben, is nu geregeld bij wet. De VDA mag tenslotte met hulpmiddelen – software – stelselmatig sociale media uitkammen op zoek naar zaken die wellicht een bewindspersoon onwelgevallig kunnen zijn. Dat is overigens niet nieuw. Tijdens de vorige regering monitorde Tera Group alle social media op het eiland voor een vergoeding uit de zak van de belastingbetaler. Schrale troost – en dat zeg ik met de meest sarcastische toon – is dat de overheid en niet een privébedrijf dit nu gaat doen.


Het taalgebruik in de wetgeving is droog, indirect en breed, maar geeft duidelijk aan waar het om gaat: Er wordt nu nog beter op jou gelet en daarbij gaat in principe geen middel te ver. Nu ben ik ook niet naïef en begrijp ik heus wel dat VDA met de tijd mee moet, dat er met name op Aruba potentiële bedreigingen zijn voor wat betreft witwassen, dat het een komen en gaan is van grote en kleine criminelen uit de regio en de hele wereld, maar ook dat onze eigen mensen steeds meer extreme denkbeelden worden aangehangen. Van witwassende Chavistas en ziekenhuishacks, tot bedreigingen van gezagsdragers via Facebook, er gebeurt genoeg dat het daglicht niet kan verdragen en de VDA heeft wel degelijk een taak om te vervullen en onze rechtsstaat en burgers te beschermen. En ik wil helemaal flauw of paranoïde zijn, maar ergens is er een grens. En die grens ligt bijvoorbeeld bij hoe ik als reporter aan mijn informatie kom, en mijn recht om in naam van gedegen en verantwoordelijke nieuwsgaring mijn bronnen te allen tijden en 100 procent gegarandeerd te kunnen beschermen. Daar valt wat mij betreft niet over te onderhandelen en de dag dat ik dat niet meer kan doen is de dag dat ik serieus zal overwegen om te stoppen en mij echt zorgen ga maken voor onze democratie.


Waar is de Orde van Advocaten? Of die zogenaamde journalistenclub ASAP? Wakker worden, guys!

0 reacties
Ad SETAR Complete 60+.gif