press to zoom

press to zoom

press to zoom
1/2
  • Ariën Rasmijn

Piraten


Vandaag is mijn laatste dag als fulltime journalist. Volgende maand verhuis ik samen met mijn vrouw naar Europa en starten we een nieuw avontuur. Dat betekent echter vooralsnog niet het einde van Den Cayente. Zolang ik het nog kan opbrengen en ik nog genoeg voeling heb met wat hier gebeurt gaat het door, maar er zijn geen garanties en eerlijk gezegd denk ik dat het op een gegeven moment ook niet meer te doen zal zijn. Maar dat zien we dan wel.


Ik kan nu wat proberen te schrijven over de staat van de journalistiek op Aruba, maar dat heb ik door de jaren heen al vaker gedaan. Het is een teringzooi, maar het is ook niet helemaal zo slecht. Vandaag ga ik samen met twee collega’s op eigen initiatief naar de formateur voor een gesprek over hoe het volgende kabinet beter en transparanter met ons kan communiceren. Dat wordt dan ook mijn laatste wapenfeit als journalist. Man, wat heb ik van dit vak gehouden en wat heb ik veel geleerd, maar ook gewalgd en gestrest en verwonderd en gelachen. En wat is het perscorps op Aruba toch een heerlijk zooitje ongeregeld. Ik heb veel gezien. Gekte, chaos, geweld en diepe intense haat die dwars door generaties gaat, maar ook schoonheid, humor, doorzettingsvermogen, hard werk en een liefde voor naasten die precies genoeg energie en hoop gaf om door te blijven gaan in de meest donkere tijden. Zoals nu. Maar als er een rode draad is geweest in de observaties die ik heb mogen doen in mijn tijd hier is dat Arubanen over een bovenmenselijk en onwrikbaar optimisme beschikken waarmee ze alles kunnen maken wat ze willen. Die verhalen waren altijd het mooist om te mogen vertellen.

Vandaag is ook mijn laatste dag bij de Amigoe. Ik heb niet altijd van dit bedrijf gehouden, maar wel van de mensen. Het is niet altijd gemakkelijk geweest. Er waren conflicten, toxische situaties, bijna-dood ervaringen, diepe gesprekken, intense ruzies met warnings tot gevolg, collega’s die kwamen en gingen, collega’s die meer familie werden dan mijn eigen vlees en bloed. Onze redactiekamer is een piratenschip en iedereen hier is levensgevaarlijk. Lieve vanille-types houden het hier niet lang uit. We zijn allemaal disfunctionele misfits en dat heeft ons al deze tijd aan elkaar gebonden, naast de intense gezamenlijke druk van elke dag op tijd de allerbeste krant die we kunnen maken te leveren. Elke dag het beste van jezelf geven ondanks wat er misschien tussen ons onderling aan de hand is, of thuis, of met onze eigen gezondheid. Elke dag er zijn, het liefst om half acht ’s ochtends. De hele wereld ordenen op de dagplanning, een simpele online googledocs excelsheet. Vaak tot in de avond discussies in de groepschat. Maar vooral, en dat ga ik het meest missen, ook heel erg met elkaar lachen. De banden die je hier maakt, maak je nergens anders. De grappen die we in onze werkbubbel maken hebben ons door de jaren heen op de been gehouden maar ons allemaal ook genoeg airmiles gegeven voor businessclass-tickets regelrecht naar de hel. Als men eens wist wat we hier allemaal zeggen en waar we de meest harde en smerige grappen over maken over alles en iedereen op deze rots, dan zou heel Aruba ons voor de verandering als een eensgezinde meute op Plaza Padu als heksen levend verbranden. Maar dat zou OK zijn want we gaan toch al door het vuur voor elkaar. De redactie van de Amigoe is de familie waar ik voor heb gekozen en ik ben dankbaar dat ze ook voor mij hebben gekozen. Maar mijn botten en mijn lijf zijn moe van dit werk en ik heb de ontzettende mazzel om in dit stadium van mijn leven een compleet nieuwe richting op te kunnen gaan. Daar zegt deze piraat geen nee tegen en dus lever ik mijn journalistenpasje in. Bovendien is het ook gewoon zo dat je dit werk eigenlijk niet langer dan tien jaar moet doen en ik ben echt niet meer de frisse, brutale allespakker die ik was toen ik in februari 2009, twee dagen nadat ik uit het vliegtuig was gestapt de redactiekamer van de Amigoe voor het eerst binnenstapte. En er komt vast een ander, een nieuwe bezem, een betere hemelbestormer dan ik die de lastige vragen gaat stellen, diep gaat graven en het verhaal zo helder mogelijk gaat proberen te vertellen. Het komt wel goed dus.


Een terugkerende grap onder ons is dat de Amigoe de boom is waar iedereen zich aan verhangt, maar de Amigoe was ook de boom waar ik beschutting heb gevonden en heb kunnen groeien als persoon, samen met een groep gelijkgestemden (of noem het ook maar lotgenoten) waar ik voor kies om nog lang contact mee te houden. Ik ben dankbaar voor Sharina Henriquez die mij dit moeilijke, zware, maar vooral ook prachtige en af en toe zelfs dankbare vak heeft geleerd. Maar ik ben klaar, tenminste hiermee. Het was de grootste eer voor mij om dit werk te mogen doen en met deze mensen. De columns gaan voorlopig nog door tot het niet meer kan. Daarna volgen andere verhalen wellicht. Dit is dus niet echt een afscheid. Ik ga gewoon iets verder weg wat anders doen. Doei!




1 reactie
Ad SETAR Complete 60+.gif