1/2
  • Ariën Rasmijn

Schokgolf


Het kaartenhuis is in elkaar geklapt. Nee, het is ontploft. Net als die silo in Beiroet. Een grote verwoestende knal en de schade is totaal niet te overzien. Toen op maandagmiddag de laatste covid-cijfers werden bekendgemaakt na alweer een druk weekend en er twee nieuwe gevallen onder de ingezetenen stonden vermeld dacht ik al: “Laat dit alsjeblieft geen lokale besmettingen zijn.” Dat er nergens melding werd gemaakt van dat het om ingezetenen die hadden gereisd zou gaan vond ik al verdacht.


Een dag later bleken mijn vermoedens waar te zijn en werd via het informele circuit bekend waar de uitbraak plaats zou hebben gevonden. Bars en eetgelegenheden waar iedereen komt en een crossfitbox, pal tegenover de hotels. Allemaal op hetzelfde stuk terrein. Het waren niet de toeristen, maar nota bene geïmporteerde bartenders die blijkbaar door de zogeheten 100 procent controle waren geglipt en dagenlang vrijuit liepen en drankjes maakten voor de jonge fine fleur van het eiland. Gisteren werd duidelijk dat het nu lelijk menens is. Iedereen in paniek. Klinkende namen gingen rond en influencers en ander bekend volk die we al deze weken onbezorgd zagen feesten in hun stories zagen zich genoodzaakt om op diezelfde sociale media te melden dat ze hun testresultaten nog niet binnen hadden en dat mensen moeten ophouden met het verspreiden van fake news. Anderen meldden juist dat ze positief waren en waarschuwden al hun volgers om thuis te blijven en voorzichtig te doen. Tenten gingen dicht omdat een werknemer positief zou zijn. Jawel, dezelfde tenten die steen en been klaagden over de verplichte sluitingstijd van elf uur. Dezelfde tenten die alleen door een mail te sturen zo’n Health & Happiness sticker van de ATA op hun deur geplakt kregen om zo toeristen gerust te kunnen stellen verzekeren nu hun lokale klandizie dat ze hun hele interieur gaan reinigen om ook hen van een nepgevoel van veiligheid te kunnen voorzien. Want wat er ook gebeurt, het geld moet blijven rollen. Bijkomstigheid is dat het grotendeels mensen onder de 39 jaar betreft, qua leeftijd een veel minder kwetsbare groep. De hoop is dat iedereen zijn of haar weg veilig uit het bos weet te vinden, zonder een verblijf op de ic of een nasleep aan symptomen. Maar dat weten we nu niet. Het enige wat we weten is dat dit rotvirus ook jonge en gezonde mensen keihard kan treffen.


We waren zogenaamd ‘covid-free’. De curve was gecrushed. Wij houden ervan om een veer in ons eigen achterste te steken, of het nou onzinnig is of niet. Covid is waarschijnlijk nooit echt weggeweest, maar verdween wellicht alleen maar diep in het illegalencircuit, ver uit het zicht van ‘onze mensen’ en de autoriteiten. We werden opgeroepen om voorzichtig te blijven en kregen de kans om te wennen aan de omstandigheden, een luxe die de meeste andere landen niet hebben gekend. Maar in plaats daarvan gingen we juist extra hard in partymodus, alsof de tijdens de lockdown verloren happy hours en feestjes ingehaald moesten worden. Bareigenaren en promotors – blijkbaar machtig genoeg hier om nauwelijks een controle op naleving van de anderhalve meterregel van de politie te hoeven verduren – spinden er garen bij. We waren immers ‘covid-free’ en het geld moet blijven rollen. ‘Covid-free’ bleek net zo’n cynische marketingmove te zijn als die stickers voor dat holle keurmerk, allemaal bedoeld om maar niet om tafel te hoeven om te tekenen voor financiële steun. Men ging dus dubbelop over onze ruggen heen, maar wij hadden het liever over andere zaken. Terwijl in andere landen horeca en evenementen potdicht zijn gebleven gingen we in heftige discussie over de aangepaste sluitingstijden. We waren ons totaal niet bewust van de bom die niet anders kon dan ontploffen. En net als in Beiroet waren we gewoon bezig met onze besognes toen de schokgolf ons plots tegen de goot smeet. Nu staan mensen in een lange rij te wachten voor de door de regering gesanctioneerde covidtest drive-thru van de privékliniek van de fietsbuddy van de minister. Want ook nu moet het geld blijven rollen. Met de opbrengsten van de eerste dag kan de goede dokter vast een aanbetaling maken voor een nieuwe G-Klasse Mercedes. Het toeval wil dat op de buitenplaats van het café daartegenover een paar flamingo’s waren geland voor een drankje en een praatje. Ik reed alleen maar toevallig langs, maar ik kan me voorstellen dat de oud-minister vanachter zijn Gucci zonnebril meewarig keek naar de lange rij van auto’s met daarin doodsbange mensen die allemaal 100 dollar mee hadden gebracht en dacht: ‘I’m in the wrong racket.’


We zullen nu moeten ondervinden wat oud Ahata-baas Jim Hepple in zijn voor de regering te vlug gemaakte analyse, met artikelen van vooral The Atlantic, nou precies bedoelde met een door de overheid te bepalen ‘acceptabel dodental’. Het gaat hier om jonge mensen, die ook alleen maar willen genieten van hun leven en eventjes maar willen ontsnappen uit de verstikkende greep van deze crisis. Mensen die het misschien allemaal niet willen geloven, wat ook hun goed recht is. Ze verdienen het niet om daarom ziek te worden. Een maand geleden stond ik ook mojito’s te drinken met mijn vrouw en vrienden in Hoya. Het was een perfecte, ouderwets zorgeloze vrijdagmiddag. We leefden in een bubbel en genoten ervan, wetende dat het een keer zou barsten. De week daarop zouden de grenzen opengaan en we namen een gecalculeerd risico. Daarna kwamen we ook niet meer. Maar voor anderen is de aantrekkingskracht van de sociale aanraking onweerstaanbaar. Zij kwamen naar de happy hours zoals motten naar een lamp. Dat maakt hen niet dommer of minder goede mensen dan mensen die niet meer gingen en dat is precies het oneerlijke aan dit alles. Denk aan hen. Bid als dat meer jouw ding is. Maar doe vooral jouw aandeel om verdere verspreiding te voorkomen. Mondkapje, afstand, handen wassen, thuis blijven als het kan. Het is weer even niet anders, vrees ik. Hou je taai.

Ad SETAR Complete 60+.gif

Abona na nos newsletter

  • White Facebook Icon