1/2
  • Ariën Rasmijn

Waar hou je nou echt van?


De laatste paar weken lag ik er helemaal uit. Ik was ziek en ik ben – met het griepvirus gierend door mijn lijf – ook nog eens getrouwd. Met hoge koorts ja zeggen is een aparte gewaarwording, zelfs al is het aan de fijnste vrouw die je kent en tegenover je familie en vrienden. Dat de meeste mensen niet echt kunnen genieten van hun bijzondere dag vanwege al het gedoe en stress is al een ding, maar dat je dan ook nog eens letterlijk zit te ijlen (en misschien ook een beetje waus bent van de DayQuil) wanneer de trouwambtenaar een ongetwijfeld mooi verhaal zit te vertellen op het moment suprème, geeft het geheel een extra rare dimensie. Maar zelfs de meeste gruwelijke combinatie van influenza A en B is niet opgewassen tegen de liefde (medicijnen helpen ook trouwens) en dus ben ik er nog steeds. Mijn advies na misschien wel de meest zware – en slecht getimede – griep van mijn leven is; pas alsjeblieft goed op jezelf. Bouw je weerstand op gedurende het hele jaar en sport. Leef gezond want de rekening komt toch altijd. En neem dat griepvaccin. Elk jaar komt een nieuwe lading van 30.000 griepprikjes naar Aruba. Maak er gebruik van, want alle beetjes helpen om die klap te voorkomen. Echt, ik wil nooit meer zo ziek worden als toen en ik weet nu wat mij te doen staat in het komende jaar, op weg naar het volgende griepseizoen. Aan iedereen die nu hoest, snottert en crepeert van de spierpijn, kom er heelhuids uit en maak je sterk voor volgend jaar. Hou van je leven.

Hou ook van het leven om je heen. Na jaren heeft Fundacion Parke Nacional Aruba eindelijk van zich laten horen voor wat betreft de organisatie van illegale off-road trips naar Conchi. Deze massale nachtelijke excursies waarin jeepeigenaren elkaar alleen maar proberen te overtreffen met onverantwoord rijgedrag in de mondi onder het mom van ‘het is mijn eiland, dus ik kan het compleet vernaggelen als ik dat wil’, of nog erger; ‘toeristen maken toch alles kapot met hun UTV’s en ATV’s, dus waarom mag ik niet mijn jeep over de kop rijden over de rotsen en mijn etensresten en lege flessen dumpen op weg naar Conchi?’

Het hele idee van ‘turista riba mi isla’ is al te dom en kortzichtig voor woorden als je het mij vraagt. Het is feitelijk hetzelfde als wanneer je in je eigen voortuin je broek omlaag zou doen en een dikke drol zou draaien om dan weer je woning binnen te wandelen. Wanneer je toerist bent kan het je meestal weinig schelen wat er verder met de plek gebeurt. Toeristen die met een UTV-tour gaan raggen zonder enige wroeging over het eiland, omdat het niet hun huis is. Thuis in Massachusetts rijden ze heel anders, daar kan je zeker van zijn. Het zijn activiteiten die, hoe je het ook draait of keert, in zekere mate schadelijk zijn voor de omgeving. Ik kan me niet voorstellen dat toeristen die er gebruik van maken zelf niet enigszins doorhebben dat de uitlaatgassen, de geluidsoverlast, het opwaaiende stof en de schade wanneer er weer een ongeluk plaatsvindt toch wel impact heeft. “But who cares. Not my home, not my problem.” Hoe groot is dat probleem? Vraag het aan iemand die langs de route woont. Nadat hij of zij jou verteld heeft over het stof en het lawaai, komt het verhaal naar boven van vogels en andere dieren die simpelweg niet meer daar in de buurt te vinden zijn. Je woont midden in de mondi bij San Fuego en je hoort geen chuchubi’s of troepialen meer. Dat heeft niet eens meer met boa’s te maken maar met de colonnes van tientallen buggies die om de tien minuten langs scheuren. Dat tourbedrijven op zo’n grote schaal dit soort activiteiten als attractie aanbieden is onacceptabel. Dat bewindvoerders toerbedrijven juist tegemoetkomen door zandwegen – nu zelfs achter de sinds jaar en dag tot platte attractie gedegradeerde kapel van Alto Vista – te asfalteren en hard beleid uitstellen, en dat FPNA zelf tot de dag van vandaag ook nooit keihard paal en perk heeft gesteld aan het verkeer van UTV’s binnen het park (die bedrijven betalen immers ook entree), bewijst alleen maar dat wij blijkbaar bereid zijn om alles weg te geven aan wie maar met een paar briefjes van honderd in onze richting wappert. Geen wonder en ook terecht dat diezelfde malloten die graag met hun terreinwagen naar Conchi willen rijden klagen dat er met twee maten wordt gemeten. Waarom moeten zij thuisblijven als er verder geen regels zijn voor niemand? Het feit is dat niemand bereid is om het goede voorbeeld te geven of om echt duurzaam te handelen. Want in de echte wereld, ver weg van de zonnepanelen voor de sier en het op papier verbieden van plastic zakken en rietjes, is juist dat een allesbehalve aangename bezigheid. Want je moet veel vaker nee verkopen, onder meer aan mensen die wellicht je verkiezingscampagne kunnen financieren. Het is allang heel duidelijk dat de schade die het uitbaten van UTV’s en ATV’s teweegbrengt, veel meer impact heeft dan de opbrengsten ervan. Maar zolang niemand echte stappen daartegen neemt, kan je eigenlijk ook niet op een geloofwaardige manier tegen al je burgers (dus ook de dommeriken) zeggen dat zij niet mogen scheuren door de mondi. Het is bijna 2020, en we hebben nog steeds geen milieuwet. Ik roep het nog maar eens.







Abona na nos newsletter

  • White Facebook Icon